Son Sizden Gelenler

Veteriner bazen böyle ani olabileceğini söyledi. Kalp dedi, başka bir şey olabilir dedi. Ama aslında sebep çok da önemli değildi. Çünkü sonuç değişmiyordu. Eve döndüğümde oyuncakların yerdeydi, mama kabın doluydu. Bir tek sen yoktun. Ve o yokluk bütün evi dolduruyordu. 🐾

Sabah kalktığımda ev çok sessizdi. Normalde mama saatini hiç kaçırmazdın. Seni çağırdım, ses yoktu. Yanına gidip baktığımda uyuyor sandım. Ama dokunduğumda anladım ki artık uyanmayacaksın.

Son günlerde biraz daha durgundun. Eskisi gibi koşup oynamıyordun. Ben de “hava değişti ondandır” diye düşündüm. O akşam mama koydum, kokladın ama yemedin. Gece yanına baktığımda nefesin çok hafifti. Sabah kalktığımda ise tamamen durmuştu. Ev aynıydı ama bir şey eksikti.

Bir akşam eve geldiğimde kapıyı açtım ve ilk defa beni karşılamadın. Önce garip geldi ama çok düşünmedim. Mutfağa geçtim, mama kabın doluydu. Sonra salona baktım. Yatağında uzanıyordun. Uyuyor sandım. İsmini söyledim, birkaç kez çağırdım ama hiç tepki yoktu. Yanına gidip dokunduğumda içime bir soğukluk indi. O an anladım ama kabullenmek çok zor oldu.

Yağmur yağıyordu o gün. Camın önünde yatmayı çok severdin. Saatlerce dışarıyı izlerdin. O gün de oradaydın ama çok sessizdin. Yanına gidip başını okşadım. Hiç hareket etmedin. Nefesin çok hafifti. Bir süre sonra tamamen durdu. O an hiçbir şey söyleyemedim. Sadece yanında oturup uzun süre bekledim. Şimdi her yağmur yağdığında istemeden pencereye bakıyorum. Çünkü bir zamanlar orada seni görmeye alışmıştım.

Bir süredir daha çok uyuyordun. Eskisi gibi koşup oynamıyordun. Ama yine de yanımdan ayrılmazdın. O gün mama koydum, kokladın ama yemedin. Gece yanına baktım, nefesin çok hafifti. Sabah kalktığımda tamamen durmuştu.

Son haftalarda biraz kilo vermiştin. Daha az yemeye başlamıştın. Ama yine de gelip başını elime sürtüyordun. Ben de geçer sandım. O gece yanıma gelmedin. Sabah seni yerde buldum. Uyuyor sandım ama değildi. Veteriner kalp olabilir dedi. Sebebi ne olursa olsun sonuç aynıydı. Eve döndüğümde mama kabın, oyuncakların, her şey yerindeydi ama sen yoktun.

O gün bütün gün pencerenin önünde yatmıştın. Dışarıyı izliyordun. Ara ara başını kaldırıp bana bakıyordun. Akşamüstü yanına gittim, başını okşadım. Hiç hareket etmedin. O an anladım ama kabul etmek istemedim.

Bir akşam televizyon izlerken fark ettim ki hiç hareket etmiyorsun. Hep aynı yerdeydin. Önce rahatsız etmek istemedim. Sonra içime bir korku düştü. Yanına gittim. Uyuyor sandım ama değildi.

Kapıyı açtığımda evde garip bir sessizlik vardı. Normalde bir yerlerden çıkıp bana bakardın. O gün çıkmadın. Salona gittiğimde yerde uzanıyordun. O an içimde bir şey çöktü.