E. ŞANLI

Yağmur yağıyordu o gün. Camın önünde yatmayı çok severdin. Saatlerce dışarıyı izlerdin. O gün de oradaydın ama çok sessizdin. Yanına gidip başını okşadım. Hiç hareket etmedin. Nefesin çok hafifti. Bir süre sonra tamamen durdu. O an hiçbir şey söyleyemedim. Sadece yanında oturup uzun süre bekledim. Şimdi her yağmur yağdığında istemeden pencereye bakıyorum. Çünkü bir zamanlar orada seni görmeye alışmıştım.