4.GÜN...

Bozo' suz geçen dördüncü gün... Her sabah onunla uyanır, her gece yan yana uyurduk. Bu alışkanlıktan öte, ruhumun bir parçası olmuştu. Sessizce yanımda durur, varlığıyla huzur verirdi. Gözlerimizle anlaşır, kalbimizle konuşurduk. Günlerdir yatak odasına mecbur kalmadıkça girmiyorum, yatağıma yatamıyorum. Evin her köşesinde bir eksiklik hissi dolaşıyor.

Onun vefat haberini aldığımda yanımda olanlardan biri - "Ben de ailene bir şey oldum sandım" dedi. Ne kadar yazık ona.. Hayvan sevgisi, bilmeyen ya da hissedemeyenler çok şey kaçırıyor aslında-bir canla kurulan o derin bağ insanın yüreğine merhamet, sadakat ve koşulsuz sevgiyi öğreten bir şey..

 BOZO benim ailemdi, neşemdi. Evin içinde tombul ve çok tatlı haliyle yürümesi içimi ısıtan, yumuşacık mutluluğumdu. Ne zaman üzülsem yanımda olurdu. Sanki duygularımı hisseder, varlığıyla "buradayım" derdi. Şimdi onun yokluğuyla baş etmeye çalışmak, nefes almayı yeniden öğrenmek gibi...

Onsuz yaşamak, onsuz uyanmak... Bu duyguyu kelimelere dökmek kolay değil. Ama yazmak, biraz olsun içimi hafifletiyor. Onun anısını yaşatmak ve belki benzer duygular yaşayanlar için bir paylaşım, bir teselli..