Bozo Gittikten Sonra: Süreci Yöneten Veterinerimiz

Bozo ‘ nun vefatını öğrendiğimde veterinerimiz de derin bir şok içindeydi. O da Bozo’ yutanıyordu. Bozo’ nun bir hayvan değil, bir aile üyesi olduğunu en iyi o biliyordu.

Acı haberi nasıl vereceğini bilememiş. Yanlarına gideceğimi bildiğinden gelince yüzüme söylemeye cesaret edememiş. Telefondaki sesinin donukluğunu, cümlelerinin ağırlığını unutamıyorum. Oraya gittiğimde parçalanmış gibiydim.

Nefes alamıyordum, dizlerimin bağı çözülmüştü. O an yanımda olmasa, toparlanmam belki saatler alırdı. Beni sakinleştirmek için elinden geleni yaptı. Sözleriyle, sakinliğiyle, anlayışıyla.. Defin işlerinin hepsini o halletti..(Şu an kalbimin büyük bir parçasını nasıl toprağa verdiğimi yazamayacağım. Biraz daha zamana ihtiyacım var.)

Defnettikten sonra yine veterinerimizin yanına gittim. Bu defa Bozo’ yla değil. Sadece onunla konuşmak için. Çünkü onunla konuşmak iyi geliyordu. Ağladım, anlattım, sustum. O da sigara üstüne sigara yaktı. Beni rahatlatmak için bir sürü tıbbi terimle varsayımlarından, pişmanlıklarımdan beni açıklamalarıyla kurtarmaya çalıştı.

Arada sustu. Gözlerindeki hüznü gördüm. Bozo’ nun ardından en çok o teselli etti beni. Bir canın ardından duyulan gerçek yas, yalnızca sevenin değil, görenin de yüreğine dokunurmuş. İşte tam olarak “O” öyleydi.