Bozo’nun Son Günleri: Bir Vedaya Hazır Değildim

B

ozo ilk hastalandığında gece yarısı onu acil hayvan hastanesine götürdüm. İçimde korku, ellerimde titrek bir panik.. Üç gün hastanede kaldı. O benim minik oğlumdu aynı benim gibi güçlüydü. İyileşti dediler, bende şahidim buna çok iyi gözüküyordu. Tahlil sonuçları, yemesi, içmesi bunu kanıtlıyordu. Birlikte evimize giderken ne kadar da mutluyduk.. 

O gece yine yanımda uyudu, başını kollarımın arasına gömdü. Kalbim huzur doluydu. Sanki her şey normale dönüyordu. Ama ertesi akşam eve geldiğimde yine halsizdi ve altını ıslatmıştı. İçime o ilk gün oturan şey bu kez olmamıştı. “İyileşti, geçti umudu ne kadar yanıltıcı ve tehlikeli işte.. Bu kez kendi veterinerimize götürmek istediğim için sabahı bekledim. Keşke beklemeseydim… Bu “keşke” yi hayatım boyunca taşıyacağım.

Veterinerimiz durumdan haberdardı. Hastane geçmişini inceledi ve tekrar tedaviye başladık. Değerleri yüksekti. Yine serum ve sonda takılması hem canımı sıkıyor hem de içimi biraz rahatlatıyordu. Her gün yanına gittim.. Gözlerine baktım, patilerini sevdim. “Bunu da atlatacağız” diye fısıldadım kulağına..

Dördüncü gün.. O gün onu uzun uzun sevecektim, saatlerce yanında kalacaktım. Hazırlanıyordum bir yandan telefonla konuşuyordum. Arkadaki aramayı görünce kalbim cız etti. Veteriner arıyordu ve bu iyi bir şey değildir. İkinci kez arıyordu ben telefonu kapatıp onunla konuşmaktan adeta kaçıyordum. Sonunda geri aradım. Veterinerin sesi hala kulağımda çınlıyor: “Bozo’ yu kaybettik.”

Oturduğum yerden kalkamadım. Bacaklarımı hissetmedim. Nefes alamıyordum. Kalbim yerinden kopmuş gibiydi. Bu nasıl bir şoktu, nasıl bir acıydı… Tarif edemem. O an hala zihnimde donmuş bir kare gibi duruyor. Bozo , gitmemeliydi … hiç hazır değildim.(13.12.2025)