Demli bir çayla dertleşmek...

Ne kadar severim böyle sahil kasabası havalarını bilirsin. Gün ayınca eski bir İstanbullu olarak o sevdiğim çayla dertleşmeye gittim. -Anneme bak sen:) Bensiz nasıl da keyifli almış simitlerini de oh:) deme sakın.. Onlar martıların günün ilk ışıklarına kadar benim atamadığım çığlıkları attılar. Hatırlarsan yazmıştım martılar tepemde diye.. Sesim oldukları için bende onlara nefes olmak istedim. Çayı bile zor içiyorum. Bir de yeri gelmişken cam parçaları yutuyormuş gibi acısı olanlara lütfen ısrarla -yemek ye demeyin. Anlıyorum iyi niyet ama bazen bir yudum su bir parça ekmek yetiyor insana.. Fazlası gerçekten fazla.