Gözlerim Hep Seni Arıyor…

Salona girerken tam karşımda duran koltukta, banyodan çıkarken kapının köşesinde yatıyor mu diye bakıyorum. Mutfakta yere bir şey düşse koşup gelecek mi diye .. 

Yatarken belki gelir kıvrılır yanıma diye bekliyorum. Balkonda en sevdiğimiz şey  o eski sandalye.. Yazın güneşin yaktığı, kışınsa rüzgarın üşüttüğü o yerde Bozo’yla tatlı bir yarışımız olurdu.

Kim önce oturacak diye sessiz bir atışma başlardı aramızda. Bazen ben otururdum, o zorla kucağıma aldırırdı kendini Bazen de o bende önce yerleşir, gözlerimin içine ”zafer benim” der gibi bakardı.  

“Tamam sen kazandın” derdim. Gülümsediğimi bilirdi sanki.. 

Şimdi o sandalye boş.  Her baktığımda sanki hala orada uyukluyormuş gibi geliyor.

Bozo artık yok ama izleri her yerde. Kalbim onu aramaktan vazgeçmiyor. Gözlerim, hala her yerde onu arıyor.