“Kalbimde Bir Patinin İzi”Seni Çok Özlüyorum Oğlum…

Bozo beni çok severdi, sevgisini de hiç saklamazdı. Ne zaman yanıma gelse önce başını boynuma yaslar, sonra usulca burnunu yanağıma dokundururdu. Bu onun “seni seviyorum” deme şekliydi. Bazen de beni öperdi , gülmekten ağzımı kapatırdım. Ama o hiç vazgeçmezdi.  Kucağıma gelmek en büyük mutluluğuydu. Yatıyorsam üstüme zıplardı. Gözlerini kapatıp derin derin nefes alırdı. Benim kalbim onun yastığı olmuştu. Bozo bir şekilde hep kucağımdaydı.. Şimdi kucağım boş ama yüreğim hala onunla dolu.

Bir de ne yiyorsam o da mutlaka istemek zorundaydı. Ne olursa hatta yemeyecek olsa bile  yanıma oturur büyük gözleriyle bana bakar, minik patisiyle dürterdi. “ Bana da ver” der gibiydi. Vermek istemememden değil ama kilosu beni korkuturdu.  (İnsan korktuğunu yaşarmış.. Kilosu olmasaydı hastalığını belki de atlatırdı.) Birkaç kez gizli gizli dondurma yemek istedim ama hemen paketin sesini duydu. Koştu geldi.:)) Onunla paylaşmak her şeyi güzelleştirirdi.

Bozo sadece bir kedi değildi. O sevgiyi dillendirmeden gösteren, bana çok iyi gelen,  yeri hiçbir şeyle dolmayacak olan bir candı.

Şimdi her şey sessiz…  Ama ben hala onun başını omzuma koyuşunu, o tatlı öpücüklerini ve birlikte paylaştığımız sofraları kalbimde taşıyorum.