senelburcu87

Takvim 21 Aralık’ ı gösterse de, en uzun gece benim için artık o değil. Benim en uzun gecem, sevincimi umutla harmanlayarak hastaneden çıkardığım oğlumun yeniden hastalandığı ve ertesi gün kendi veterineri görsün diye beklediğimiz o gecedir. Her saniyesi içimi sızlatan, her dakikası “keşke” lerle dolu …  İçten içe onun için en iyisini istemeye çalışırken bir seçim yaptım. Çaresizliğe karşı gelen merhamet sancısıyla sabah olmak bilmedi, gece uzadıkça uzadı.  Daha önce de bahsetmiştim, bu...

Hayat bazen öyle bir yerden vurur ki, neye ağladığını değil, neden değiştiğini fark edersin. Bozo’ yu kaybettikten sonra birçok şey gibi ben de değiştim. Yas, sadece bir kaybın değil, bir uyanışın, bir fark edişin, bir dersin adıdır aslında. Yaşadığımız her acının dili, şekli, sarsıntısı farklı. İlişkiler, aile çatışmaları, maddi sıkıntılar… Hepsi insanı yoran, zaman zaman çaresiz hissettiren duygular… Kim ne yaşıyorsa, onun içinde fırtınalar kopuyordur, biliyorum. Ama benim içinden geçtiğim...

Meraklıydı Bozo… Ve bu merak, onun dünyaya sevgiyle bağlı oluşunun en güzel haliydi. Evde ne oluyorsa onun mutlaka haberi olmalıydı. Dolap mı açıldı? İçine girip keşif yapmadan olmaz. Çay mı yaptım, kahve mi? Önce o koklardı. Kapı mı çaldı? Kim geldi, ilk önce o bakacak. Yatak odasının kapısını kapatmaya gelmezdi, tık tık tık… Patileriyle usulca vururdu. Kapı açılana kadar vazgeçmezdi.  Marketten geldiysem, poşetlerin içini kontrol etmek onun işiydi, daha ben ayakkabımı çıkaramadan başını...