Her Acı Kendince Derin, Ama Sağlık…

Hayat bazen öyle bir yerden vurur ki, neye ağladığını değil, neden değiştiğini fark edersin. Bozo’ yu kaybettikten sonra birçok şey gibi ben de değiştim. Yas, sadece bir kaybın değil, bir uyanışın, bir fark edişin, bir dersin adıdır aslında.

Yaşadığımız her acının dili, şekli, sarsıntısı farklı. İlişkiler, aile çatışmaları, maddi sıkıntılar… Hepsi insanı yoran, zaman zaman çaresiz hissettiren duygular… Kim ne yaşıyorsa, onun içinde fırtınalar kopuyordur, biliyorum. Ama benim içinden geçtiğim bu büyük kayıp, bana ezberden bildiğim bir şeyi kalbimden çok net öğretti: “ Sağlık Olsun”…

Yasın içinde dönerken, bir canın nefessiz kaldığını görmenin her şeyi nasıl anlamsızlaştırdığını yaşarken anladım ki; evet sağlık olsun da… Gerisi hallolur. 

O yüzden artık “Sağlık Olsun”  demek benim için bir teselli cümlesi değil. Bu, çok acı bir şekilde öğrendiğim hayatın en gerçek hakikatlerinden biri. Derin bir kabulleniş, içten bir dua, hayata tutunmak için söylenen en sade ama en güçlü söz…  Çünkü bir canın hastalığıyla, çaresizliğiyle, vedasıyla yüzleştiğinde; o günlerde kafana taktığın sıkıntılar, dert ettiğin insanlar, saçma sapan sorunlar…  Bir anda buharlaşıyor. Öyle ufalıyor ki gözünde, dönüp bakasın bile gelmiyor.

Hayatın asıl ağırlığıyla tanışınca neyin gerçekten önemli olduğunu çok iyi anlıyorsun. Ve o fark ediş, insanı bir daha eskisi gibi yapamıyor. Artık kafana taktığın şeylerin boyutu değişiyor çünkü kalbin bambaşka bir yerden kırık…