Bozo Abinizden Size Hediye…

Bozo hiçbir zaman klasik bir kedi olmadı. Kedi yatağı, pofuduk evler, pusetler..  Hiçbiri ona göre değildi. O tarz şeyleri hiç sevmezdi. Onun yeri ya kucağım, ya kolumun altı, ya da yanımın dibiydi.

Ben severdim aslında, ona sıcacık bir köşe hazırlamak hoşuma giderdi.

Geçen kış gördüğümde “buna bayılacak” diye düşündüğüm o yumuşacık yatak, dekor gibi duruyordu. Bir kere içine girmişti. O da yalandan, gönlümü hoş etmek ister gibi bir bakıp çıkmıştı.  

Sonra yine o tanıdık bakışını attı:

“ Yine mi bunlardan aldın? Ben senin yanından başka yerde yatar mıyım hiç?

Bozo sadece bir kedi değildi. O benim yanımda olmayı seçmiş, yerini kalbimin yanı yapmıştı.

Bazen uzanırdım koltuğa bilerek yer açmazdım ona. Bir şekilde kıvrılır, sıvışır kendine yer bulurdu. En sevdiğim anlardan biri de o koca poposunu yaslayışıydı. Bir bırakırdı kendini “ Oh be sonunda sığdım” der gibiydi. O kadar sevimli, o kadar komikti ki..   

İşte o an gözlerimgülümserdi. Bugün koltuğa uzandım. Ne uzanışımdan anladım, ne huzur buldum. Kalktım oturdum. Çok özledim. “Hem de tam oraya yaslanan haliyle”…

Yanımda olmayışının boşluğuyla öylece oturuyordum. Sonra gözüm o köşede duran yatağa takıldı. İçim burkuldu.  

O an düşündüm. O artık gelmeyecek ama sevgi bir yere gitmedi. O sevgi hala benimle, hala içimde… Kalktım. Yatağı aldım, hızlıca aşağıya indim. Bahçedeki minik dostlara doğru yürüdüm. Yatağı bıraktım. Bozo abinizden size hediye.. Üşümeyin olur mu? Dedim usulca…

Onun sevgisinin başka canlara, başka patilere sıcaklık olması gözlerimi doldurdu. Çünkü gerçek sevgi

sadece yaşanmaz, paylaşılır. Ben de Bozo’ nun sevgisini paylaşıyorum. Ve bu içimdeki en güzel iyileşme…