Eve Dönünce Affetmeyen Minik Kalp

Bozo benim dışarıda kalmamı hiç sevmezdi. Bunu bazen tatlı tatlı, bazen de küskün küskün belli ederdi. Eğer bir-iki gün bir yere gitmişsem, dönüşümde beni öyle kolay affetmezdi.

Normalde eve geldiğimde kapıda beklerdi. Ayak sesimi duyunca bile heyecanla koşar, miyavlamaya başlardı. Ama bir yere kaçıp iki gün dönmeyeyim… O sevgi dolu pamuk oğlum bir anda koltuktaki soğuk efendiye dönüşürdü.

Kapıdan içeri girerdim, ama ne bir karşılama.. Ne mırıldanma.. Hiç kalkmazdı oturduğu yerden. Bakardı sadece uzaktan, “Geldin demek..” bakışıyla. Ne yanıma gelirdi ne de gözünü kaçırırdı.

Ben konuşurdum, seslenirdim “Bozooo ben geldim, anne geldi!” Ama o inadına bakardı, hiç oralı olmazdı. Trip büyüktü çünkü. Zamanla yumuşardı. Birkaç saat sonra ya da bazen ertesi sabah sessizce yanıma gelirdi. Bakışıyla kucağıma zıplayacağını belli ederdi. O  an anlardım ki affedilmişim. Kucağımda yatarken onu sevdiğim anda bir den başını bana döndürür “ Bir daha öyle uzun gitme olur mu? Der gibi bakardı.

Bozo sadece sevgiyle değil, özlemle de bağlıydı bana . Onun o minik küs halleri, en az öpmeleri kadar unutulmaz. Şimdi o triplere bile hasretim.