Bozo Nasıl Oldu Diye Sorma Ne Olur…

Bozo’ yu tanıyan herkes çok severdi. Tombul hali, bakışları, karakteri… O kadar özeldi ki, onu  bir kez gören herkesin kalbine dokunurdu. Bu bir yandan çok güzel, bir yandan da bugünlerde kalbimi biraz daha ağırlaştıran bir şey..

Çünkü şimdi… 

“Bozo nasıl oldu?” diye soranlara

“Bozo artık yok…” demek zorundayım.

Onu sevdikleri için, halini merak ediyorlar.. Sormakta çok haklılar.. Ama işte cevap vermek her seferinde boğazıma oturuyor. Nasıl oldu? diye sorduklarında içimden bir parça koparak “iyi değil” demek bile kolay değilken,   “Bozo’ yu  kaybettik…” cümlesi canımı çok yakıyor.

Akşam eve gelmek hala çok zor. Onun beni beklemediğini bilmek.. Bu akşam, tam da böyle bir anda, sitemizin görevlilerinden biriyle karşılaştım.  Bozo’ nun hasta olduğunu biliyordu. Gözümün içine baktı. Anlamış gibiydi ama sormadan duramadı: “ Bozo nasıl oldu?”

Bir an donduk. Sanki o da sorduğu için pişman oldu. Ben biraz daha nefes aldım.. Zar zor söyledim. Yüzü düştü. Hiçbir şey diyemedi. O an ne diyeceğini bilemedi belki ama tavırları, gözleri, suskunluğu.. Her şey konuştu aslında. Elindeki poşeti sessizce asansöre koydu. Düğmeye bastı, ben binene kadar hiçbir şey söylemedi. Sadece beni eve gönderdi. Kalbi burkulmuş bir şekilde…

Bozo’ nun site görevlileri ile komik anıları var. Gülümseten anlar.. Yaşanmış o küçük tatlı hikayeleri de yazacağım. O sadece acıyla değil, neşesiyle de yaşamalı hafızalarda.. Ama onları başka bir yazıya saklıyorum. Çünkü bu akşam kalbim biraz daha sessiz…