Isırmak Çok Sevmek Demekti

İtiraf etmeliyim…

Ben Bozo’ yu severken bazen ne yapacağımı bilemezdim. O kadar çok severdim ki, içimden taşardı sevgim. Sarılmak yetmezdi, okşamak da… O tombul yanaklarına dayanamayıp usulca ısırırdım. Tatlı tatlı sevgiden… Minicik, dikkatli ama belki canı acırdı. Hiç sesi çıkmazdı. Çünkü oğlum bilirdi. Onu incitmek istemediğimi… Sadece sevgime engel olamıyordum. Bunu o da biliyordu, hissediyordu.

Görenler şaşırırdı. “Nasıl izin veriyor?” diye sorarlardı. Ama onlar bilmezdi, çok sevmenin bazen böyle yan etkileri olduğunu…  Isırmak, garip gelebilir ama bazen sevgiyi sığdıramayan kalbin bir dışa vurumu.

Çoğu zaman içimden “ özür dilerim”  derdim. Hatta ona bakıp gerçekten de dilemişliğimçoktur. Hiç kızmazdı, hep sakindi.  Sadece “ yap yap özür dile, alıştım artık” der gibi bakardı.  Belki de içinden söyleniyordu da: “ Bu kadarı fazla ama neyse, çok seviyor işte…”

Ben Bozo’ ya hiç kıyamazdım ama sevgim ona sığmazdı. Ve o sevgiyi dilimle değil, bazen dişimle anlatırdım. Yanaklarına kondurduğum o minicik ısırıklar, benim dilimce “ çok seviyorum” demekti.