O Gün Giydiğim Acı..

O sabah, bir veda sabahıymış. Bilmiyordum. Umutluydum, sevinçliydim. Üzerimdeki kıyafetleri keyifle seçmiştim, çünkü güzel görünmek istedim ona.  

Yanına gideceğim için heyecanlıydım. Günlerdir ya iş çıkışı ya da öğle arası kısa süreli ziyaretler yapabiliyordum. Hep “biraz daha kalsaydım” diyerek ayrılıyordum. O gün farklı olacaktı.

Kursa gitmeden önce akşama kadar yanında kalacaktım. Veteriner izin verirse kucağıma alacaktım.

Şefkatle sarılacaktım. 

Kendimi hazırlamıştım. Ama o sarılış olamadı. 

En acısı da bu ya …

Ben gidecektim ona ama onun yanına hiç varamadım.

O güzel sandığım kıyafetlerle bir daha asla aynı olmayacak bir haber aldım. Daha sonra kıyafetlere her baktığımda, o anı tekrar tekrar yaşadım. Kıyafetleri zoraki adımlarla girdiğim yatak odasında yere attım. Bir iki kez farkından olmadan tekmeledim. Sinirlendim mi, çaresizlikten mi bilmem.. Sanki onlara kızıyordum.

Tuhaf..

İnsan bir eteğe, bir kazağa bu kadar sinirlenir mi? 

O gün giymediğim kıyafetler de onu hatırlatıyor. Hatta her şey… Peki neden sadece o kıyafetlere kızıyorum? Düşündükçe fark ediyorum…

Çünkü o an, içime kazındı. Ve sanki onları çıkarınca acının da çıkacağını sandım. Ama çıkmadı. Çünkü acılar giyilen şeylerden değil, sevilenlerden kalıyor.

Yere attığım, tekmelediğim o anın nefessizliğini, o çöken karanlığın izini taşıyan kıyafetleri en sonunda bu sabah kaldırıp attım. Ama hiçbir şey düzelmedi. Bozo geri gelmedi. İçimdeki boşluk dolmadı. Ben daha iyi hissetmedim.

Yine de…

İyi ki attım!