Sözün Bittiği Yerde Bir Omuz Vardı

Bozo’ yu kaybettiğim gün İngilizce kursum vardı. Aslında planım veterinerden çıkıp derse gitmekti. Hayat devam edecek sandım, hiçbir şeyin bu kadar altüst olabileceğini tahmin etmeden.. Ama o acı haberle dizlerimin bağı çözüldü. Oturduğum yerden zar zor kalkabildim. Sonra elim titreyerek yakın arkadaşıma bir mesaj yazdım

“ Bozo’ yu kaybettik.. Derse gelemeyeceğim. Yanına gidiyorum..” Tam olarak ne yazdım, nasıl yazdım hatırlamıyorum. Ama o anı hatırlıyorum.. Boğazım düğümlüydü.

Hemen aradı. Ağlıyordu. “Geliyorum ben” dedi sadece. Ve geldi. Benden biraz sonra gözleri dolu dolu kalbi kırık kapıdan içeri girdi. Öyle bir sarıldık ki.. Tüm acı, tüm ağırlık o kucakta boşaldı. Ben ağlarken onun omzuna aktı Bozo’nun ardından dökülen gözyaşlarım…

O an kelimelerin anlamı yoktu. Sadece oradaydı. Varlığıyla, bakışıyla sessizce tuttuğu elimle..Bekledik birlikte. Defin süreci için ekip gelsin diye.. Sessiz bir bekleyişti ama yüreğimizde fırtınalar vardı.

O da kayıp yaşamıştı daha önce. Anlıyordu beni. Gözlerinden belliydi, sesinden duyuluyordu. Sadece benim acımı değil, Bozo’ nun gidişini de kalbinde hissediyordu. Hem kaybettiği kendi canına, hem benimkine ağlıyordu.

O gün, bir arkadaşlıktan çok daha fazlası oldu aramızda. Çünkü biz bir acıyı paylaştık. Gerçek, yıkıcı, derin bir acıyı.. Bozom bizi o gün daha da birleştirdi. Bir dostluğu daha derinleştirdi. Ve ben iyi ki onunlaydım, iyi ki o benimleydi dedim. O gün, o omuz, benim sığınağım oldu.